Jan Verellen

Ο Jan Verellen μελετά το πώς μαθαίνουν οι άνθρωποι — και πώς καταλήγουν να μετρώνται. Πέρασε εννέα χρόνια στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν, στο Βέλγιο, αποφοιτώντας με δύο πολύ διαφορετικά μεταπτυχιακά διπλώματα: το ένα στη Φυσική Αγωγή & Επιστήμες της Κίνησης, το άλλο στη Μηχανική Διοίκησης Επιχειρήσεων. Στην πορεία, ένα ερώτημα τον κυρίευσε: γιατί η μελέτη αντιμετωπίζεται ως κάτι που πρέπει απλώς να υπομείνει κανείς, αντί ως μια τέχνη στην οποία μπορεί πράγματι να γίνει καλός;

Κυνηγώντας αυτό το ερώτημα, έμαθε μόνος του να μαθαίνει πολύ πιο αποτελεσματικά — μειώνοντας τον δικό του φόρτο εργασίας σε ένα κλάσμα εκείνου που το σύστημα θεωρεί πως χρειάζεται ένας «μέσος» φοιτητής, ενώ παρ’ όλα αυτά αποφοίτησε και έζησε καλά. Η μάθηση, όπως αποδείχθηκε, δεν είναι ένα χάρισμα που κάποιοι λαμβάνουν εκ γενετής. Είναι προσοχή, μνήμη, μέθοδος και η ήσυχη βεβαιότητα πως η ικανότητα μπορεί να καλλιεργηθεί.

Αυτή η ιδέα δεν τον άφησε ποτέ. Η ρίζα της βρισκόταν σε κάτι μικρότερο και παλαιότερο: μια σχολική αίθουσα, ένας αριθμός γραμμένος με κόκκινο, και το μάθημα — που απορροφάται νωρίς — ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ζυγιστεί, να καταταγεί και να του ειπωθεί εκ των προτέρων ακριβώς μέχρι πού θα φτάσει. Η παρακολούθηση αυτού του νήματος προς τα έξω, από ένα μόνο θρανίο ως τα συστήματα που διατάσσουν τον ευρύτερο κόσμο, έγινε Οι Θρόνοι του Αόρατου: μια ιστορία της «θεϊκής εξουσίας» — του μηχανισμού που παρουσιάζει το ίδιο του το σχέδιο ως πεπρωμένο — και της κοινωνίας της σταθερής νοοτροπίας που χτίστηκε πάνω στην πεποίθηση ότι ο νους ολοκληρώνεται νωρίς.

Οι Θρόνοι είναι γραμμένο για ενήλικες. Όμως το ελπιδοφόρο του μισό — ότι υπάρχει πάντοτε περισσότερα απ’ όσα μπορεί να χωρέσει οποιοσδήποτε αριθμός — προορίζεται για όλους, κι έτσι γέννησε δύο συνοδοιπόρους: το Θαύμασε, μικρές εικονογραφημένες ιστορίες για ηλικίες 6–11, και το Μάθε, τις ίδιες ιδέες ειπωμένες για μεγαλύτερους μαθητές και ενήλικες. Μαζί συνθέτουν ένα ενιαίο επιχείρημα, διατυπωμένο για τρεις ηλικίες: ο νους δεν είναι σταθερός, και έναν άνθρωπο που έχει νιώσει τον ίδιο του τον νου να αλλάζει είναι πολύ δυσκολότερο να τον πείσεις ότι οι ιεραρχίες του κόσμου είναι οι μόνες που επιτρέπει η φύση.