Αφού παρακολούθησα πώς μια κουλτούρα ανταγωνισμού διδάσκει το παιδί να γίνεται προϊόν, θέλω τώρα να πλησιάσω περισσότερο, να μπω στην ίδια την τάξη, όπου αυτές οι ευρύτερες…
Αν το προηγούμενο κεφάλαιο στάθηκε στη δύναμη των ετικετών και των προσδοκιών, αυτό εδώ αρχίζει από το σημείο όπου αυτές οι δυνάμεις συχνά συγκεντρώνονται πια: στη φωτεινή οθόνη π…
Αν το προηγούμενο κεφάλαιο ακολουθούσε το παιδί στην εποχή των πινάκων ελέγχου, των προφίλ και των δεικτών προειδοποίησης, αυτό το κεφάλαιο ακολουθεί το ίδιο παιδί σε ένα άλλο δωμάτιο:…
Ύστερα από τα ερωτήματα του τελευταίου κεφαλαίου γύρω από τις αόρατες πληγές των παιδιών, πιάνω τον εαυτό μου να επιστρέφει σε κάτι ακόμη πιο βασικό: στο πώς τα σχολεία μαθαίνουν να βλέπουν το…
Σε ορισμένα χειμωνιάτικα πρωινά, μέσα στον νου μου, βρίσκομαι να στέκομαι κοντά στην πύλη ενός σχολείου σε μια μικρή φινλανδική…
Υπάρχουν βράδια που μοιάζουν υπερβολικά ταπεινά για να ανήκουν στην ιστορία. Σκέφτομαι έναν στενό δρόμο να παραδίνεται στο σούρουπο: τα τελευταία θελήματα, το σύρσιμο των κάδων,…
Στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου, ένα ερώτημα έμενε ήσυχο και επίμονο: τι, μαζί, θα τοποθετήσουμε έπειτα στην ύψιστη θέση; Όταν φτάνω στο…
Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, νόμιζα πως προσπαθούσα να καταλάβω την ιστορία. Στην αλήθεια, προσπαθούσα να καταλάβω συνηθισμένα δωμάτια. Μια σχολική αίθουσα με ένα κόκκινο σημάδι…