Στα καταληκτικά κεφάλαια του Thrones of the Invisible (Θρόνοι του Αόρατου), υποστηρίζω ότι εκείνο που τοποθετούμε στην ύψιστη θέση αποκαλύπτεται λιγότερο από όσα λέμε και περισσότερο από εκείνο που αφήνουμε να καταναλώνει τις μέρες μας. Η πρότασή μου εκεί είναι σκόπιμα απλή: το β
Στις τελευταίες σελίδες του Thrones of the Invisible (Θρόνοι του Αόρατου) προσπαθώ να ονομάσω αυτό που, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να στέκεται στην υψηλότερη θέση μόλις πάψουμε να υποκλινόμαστε αυτόματα στην ανάπτυξη, στην αγορά και στον αλγόριθμο. Το ονομάζω εσωτερική πρόοδο π
Το όραμα στο κλείσιμο του Οι Θρόνοι του Αόρατου αρνείται να αντιμετωπίσει την εσωτερική ζωή σαν να αιωρείται πάνω από τον φυσικό κόσμο. Η αρχή της εσωτερικής προόδου του Jan
Στο καταληκτικό του όραμα, Οι Θρόνοι του Αόρατου του Jan Verellen κατονομάζει αυτό που πιστεύει πως πρέπει να καταλάβει την ύψιστη θέση μόλις πάψουμε να υποκλινόμαστε αυτόματα στην ανάπτυξη, στο
Ανάμεσα στις προτάσεις των τελευταίων κεφαλαίων των «Οι Θρόνοι του Αόρατου» υπάρχει μία που ακούγεται σχεδόν οικιακή, ώσπου να προσέξει κανείς πόσο ριζοσπαστική είναι. Η εσωτερική ανάπτυξη, υποστηρίζει το βιβλίο,
Ξεκινήστε από εκεί όπου το Οι Θρόνοι του Αόρατου του Jan Verellen επιλέγει να αρχίσει το επιχείρημά του για ένα καλύτερο αύριο: στην πύλη ενός φινλανδικού σχολείου ένα χειμωνιάτικο πρωινό,
