Όταν προσπαθώ να ακολουθήσω την ιστορία της θεϊκής εξουσίας πίσω προς τις απαρχές της, δεν ξεκινώ από βασιλιάδες, γραφές ή ναούς. Ξεκινώ από ανθρώπους…
Οι λέξεις, μου φαίνεται, μπορούν να επιζήσουν περισσότερο κι από τους κόσμους που τους έδωσαν αρχικά τη δύναμή τους. Περνούν από εποχή σε εποχή σαν φθαρμένα νομίσματα, με τις μορφές τους μισοσβησμένες αλλά ακόμη…
Δεν νομίζω ότι αυτό το βιβλίο άρχισε ως επιχείρημα. Άρχισε, μάλλον, ως ένα τραύμα τόσο συνηθισμένο, ώστε στην αρχή δεν μπορούσα να του δώσω όνομα…
