Στα καταληκτικά κεφάλαια του Thrones of the Invisible (Θρόνοι του Αόρατου), υποστηρίζω ότι εκείνο που τοποθετούμε στην ύψιστη θέση αποκαλύπτεται λιγότερο από όσα λέμε και περισσότερο από εκείνο που αφήνουμε να καταναλώνει τις μέρες μας. Η πρότασή μου εκεί είναι σκόπιμα απλή: το β
Στις τελευταίες σελίδες του Thrones of the Invisible (Θρόνοι του Αόρατου) προσπαθώ να ονομάσω αυτό που, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να στέκεται στην υψηλότερη θέση μόλις πάψουμε να υποκλινόμαστε αυτόματα στην ανάπτυξη, στην αγορά και στον αλγόριθμο. Το ονομάζω εσωτερική πρόοδο π
